ΑΠΟΨΕΙΣ

Ελληνοτουρκικά και ΝΑΤΟ

Η χθεσινή συνάντηση των μονίμων αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες, στη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν και οι έκνομες δραστηριότητες της Αγκυρας, ανέδειξε κάποια σημεία που θα άξιζε τον κόπο να ληφθούν υπόψη. Κατ’ αρχάς, ο Τούρκος πρέσβης Μπασάτ Οζτουρκ, στην παρέμβασή του, απέδωσε την ελληνοτουρκική κρίση στην απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει σε αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων δίχως να λάβει υπ’ όψιν τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων.

Δεδομένου ότι η Κύπρος δεν είναι μέλος της Συμμαχίας, η διασύνδεση που επιχείρησε ο Τούρκος πρέσβης έχει στόχο ενδεχομένως να ενεργοποιήσει άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στην αποκλιμάκωση της κρίσεως και ειδικότερα τη Γερμανία.

Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο της χθεσινής συναντήσεως είναι ότι η Βρετανίδα πρέσβειρα Σάρα Μάκιντος δεν αναφέρθηκε στην κρίση Αθηνών – Αγκύρας, αλλά στη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο, εστιάζοντας το ενδιαφέρον της στο πρόβλημα που δημιουργείται από τη στρα-τιωτική και διπλωματική δραστηριοποίηση της Ρωσίας στην περιοχή.

Αυτά τα ειδικότερα στο επίπεδο του συμβουλίου μονίμων αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ, διότι ο επικεφαλής της στρατιωτικής επιτροπής, Βρετανός πτέραρχος σερ Στιούαρτ Πιτς, επισκέφθηκε προ ολίγων ημερών την Αγκυρα αλλά όχι την Αθήνα. Ισως διότι η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε οργισμένη στην ανακοίνωση του γ.γ. του ΝΑΤΟ για έναρξη ελληνοτουρκικών τεχνικών στρατιωτικών συζητήσεων.

Πέρα από την όποια σημασία μπορεί να έχουν αυτές οι εσώτερες διαδρομές, το θέμα είναι ότι το ΝΑΤΟ δεν παρεμβαίνει εκ συστήματος στην ελληνοτουρκική διένεξη. Ακαρπες είχαν αποβεί ούτως ή άλλως και οι επίμονες προσπάθειες του Ανδρέα Παπανδρέου να βρει μια στήριξη της Συμμαχίας στην ελληνοτουρκική διένεξη. Κάποιοι στηρίζουν τις ελπίδες σήμερα στη διαμεσολάβηση της Γερμανίας και στην ισχύ του ευρωπαϊκού παράγοντα. Εχει ημερομηνία λήξεως αυτή η επιλογή, το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Εως τότε, η κρίση θα εξακολουθεί και περαιτέρω πιθανόν έως ότου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φθάσουν οι δύο χώρες σε διάλογο, όπως προτείνουν άπαντες σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.