ΑΠΟΨΕΙΣ

Χρήστος Σταϊκούρας: Ψιλικατζίδικα

christos-staikoyras-psilikatzidika0Ο Μητσοτάκης δεν το είχε ξανακάνει. Δεν είχε βρεθεί στην ανάγκη να κάνει παρατηρήσεις ομαδικού πνεύματος στους υπουργούς του – ζητώντας τους να μην παίζουν κλωτσιές κάτω από το τραπέζι, όταν απαιτείται κοινή διαχείριση ενός λάθους. Παρά τη χαμηλόφωνη εκφορά του, όλοι οι συμμετέχοντες στο τηλε-συμβούλιο αισθάνθηκαν την αυστηρότητα του μηνύματος. Ολοι εκτός από τον Χρήστο Σταϊκούρα.
 
Στο τελευταίο κεφάλαιο της συνεδρίασης, που αφορούσε το σχέδιο του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, ο υπουργός Οικονομικών πήρε τον λόγο για να ζητήσει να μην επεκταθεί το κέντρο υποδοχής προσφύγων στις Θερμοπύλες. Τα ιερά χώματα των Θερμοπυλών βρίσκονται, βεβαίως, στην εκλογική του περιφέρεια.
 
Ενώ το πρωθυπουργικό κήρυγμα περί συλλογικότητας αντηχούσε ακόμη στην αίθουσα, επισημάνθηκε στον υπουργό ότι ο κυβερνητικός σχεδιασμός για τη διανομή των προσφύγων δεν μπορεί να προσκρούει διαρκώς σε τοπικές αρνήσεις – τύπου «μακριά από την αυλή» μου. Eχεις εναλλακτική να προτείνεις; ήταν η μάλλον ρητορική ερώτηση, την οποία όμως ο βουλευτής Φθιώτιδος εξέλαβε εντελώς κυριολεκτικά. Γιατί να μη γίνει κέντρο προσφύγων στη Μαγνησία; φέρεται να αναρωτήθηκε.
 
Η αλλόκοτη στιγμή θα είχε ξεχαστεί σαν παραπολιτική φάρσα, αν δεν της έδινε βάρος ο ίδιος ο αυτουργός της. Ο Σταϊκούρας θεώρησε σκόπιμο να εκδώσει σχοινοτενές ανακοινωθέν για την παρέμβαση που είχε κάνει ως βουλευτής στο υπουργικό συμβούλιο. Ανακοινωθέν-μπροσούρα για τους ψηφοφόρους του, στην οποία ανέλυε τη γεωιστορική ακαταλληλότητα της περιοχής για την υποδοχή προσφύγων. Ιδίως τώρα που «εορτάζουμε 2.500 χρόνια από τη Μάχη των Θερμοπυλών, και το 2021 τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821», πώς να αφήσουμε τον τόπο να μηδίσει; Γιατί δεν τον αναδεικνύουμε «ως μια ενιαία λειτουργική ενότητα ιστορίας και πολιτισμού» με τη γειτονική Αλαμάνα; Θερμοπύλες – Αλαμάνα, ένα σουβλάκι δρόμος.
 
Οι σχολαστικοί της κυβέρνησης είδαν αυτή την πρωτοβουλία ως ασυναίσθητη δολιοφθορά κατά της μεθοδολογίας διακυβέρνησης που έχει εισαγάγει ο Μητσοτάκης. Κάνουμε, λένε, για πρώτη φορά ουσιαστικά υπουργικά συμβούλια, στα οποία γίνεται κανονική συζήτηση για τα νομοσχέδια. Κι έρχεται ξαφνικά κάποιος και μας γυρίζει πίσω, στο διαλυτικό φολκλόρ του πελατειακού ψιλικατζίδικου.
 
Θα μπορούσε να αποδώσει κανείς αυτή την κριτική στην υπεροψία που χρεώνεται στον «επιτελικό» συγκεντρωτισμό του Μαξίμου. Το σταϊκούρειο διάβημα όμως δείχνει ποια είναι η εναλλακτική στην επιτελική δομή: η επιστροφή στο μοντέλο του υπουργού-ψηφολέκτη, που καθοδηγείται μάλλον από τον ηθικό πανικό των τοπικών καναλιών και των δημάρχων της περιφέρειάς του, παρά από την ατζέντα της κυβέρνησης στην οποία μετέχει.
 
Οποιος αξιώνει την εγκατάλειψη της επιτελικής διακυβέρνησης, διακινδυνεύει την επιστροφή στα καμένα βούρλα.