ΑΠΟΨΕΙΣ

Κυρώσεις με δύο στόχους

Καθώς πλησιάζει η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε., όπου, μεταξύ άλλων, θα συζητηθεί το αίτημα για κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας, χρήσιμο θα είναι η Ελλάδα να εστιάσει όχι μόνο στην πολιτική της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο και στην Κύπρο, αλλά και στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ελευθερία του Τύπου και στην προάσπιση των ευρωπαϊκών αρχών στη γείτονά μας. Εάν κάποιοι εταίροι δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, θεωρώντας ότι δεν τους αφορά άμεσα, ας υποχρεωθούν να κρίνουν πώς η κυβέρνηση Ερντογάν αντιμετωπίζει τους δικούς της πολίτες, τους διαφωνούντες, τα μέλη μειονοτήτων κ.ά.

Η Ελλάδα, ορθώς, αναφέρεται στην ανάγκη προστασίας ευρωπαϊκών συνόρων και δικαιωμάτων· ας υπενθυμίσει στους εταίρους ότι πρόκειται για κάτι ακόμη πιο σημαντικό: την ανάγκη προάσπισης των ευρωπαϊκών αρχών. Για χρόνια η Ελλάδα υποστήριζε την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. εφόσον η γειτονική χώρα εφάρμοζε τους νόμους της Ενωσης και υιοθετούσε τις αρχές της. Αυτή η τακτική ανάγκασε χώρες που κρύβονταν πίσω από το «ελληνικό εμπόδιο» να δείξουν εάν και αυτές ήταν υπέρ της ένταξης της Τουρκίας ή όχι. Επίσης, ανάγκασε την Τουρκία να αναλάβει τις ευθύνες της, να δείξει έως πού ήταν διατεθειμένη να αλλάξει, να υιοθετήσει τις ευρωπαϊκές αρχές. Οσο τον εξυπηρετούσε, ο Ερντογάν εφάρμοζε τις επιταγές των Ευρωπαίων για να ξεδοντιάσει το κεμαλικό κράτος. Τα τελευταία χρόνια άρχισε να εκδηλώνει ολοένα μεγαλύτερη επιθετικότητα και μεγαλομανία. Θύματα είναι οι συμπατριώτες του, οι Κούρδοι, οι γείτονες και αρκετές χώρες της ευρύτερης περιοχής.

Η ευρωπαϊκή πολιτική –και μαζί της η ελληνική– θα πετύχει όταν οι Τούρκοι πολίτες πιστέψουν ότι αυτή δεν σκοπεύει στην ταπείνωσή τους αλλά στη βελτίωση της ζωής και των προοπτικών τους. Ετσι, καλό θα ήταν η συζήτηση για κυρώσεις να επικεντρωθεί στην ανάγκη η Τουρκία να συμπεριφέρεται με σεβασμό προς τα δικαιώματα των δικών της πολιτών, προς το διεθνές δίκαιο και προς τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Σήμερα η τουρκική κυβέρνηση καταπιέζει τους δικούς της πολίτες με αυξανόμενο αυταρχισμό και εξάγει αυτή τη «στρατιωτικοποίηση της πολιτικής». Αλλαγή πρέπει να επιτευχθεί και στα δύο μέτωπα.