ΑΠΟΨΕΙΣ

Δρομείς της εξουσίας

Βαδίζουμε λοιπόν προς εκλογές. Αγνωστο παραμένει ακόμη πότε εντέλει θα διεξαχθούν. Με την κυβέρνηση να αναζητεί μια «κατάλληλη» ημερομηνία ώστε να εξασφαλίσει κάποια πλεονεκτήματα έναντι των πολιτικών αντιπάλων της.

Πάντα γινόταν βέβαια κάτι ανάλογο. Στις μέρες μας απλώς επιχειρούνται τα ίδια, πιο άτσαλα και ερασιτεχνικά. Νέοι άνθρωποι οι πολιτικοί ηγέτες μας, θα μάθουνε και αυτοί με τον καιρό τις τεχνικές της εξουσίας. Αλλά και κάποιοι ηλικιωμένοι και υποτίθεται «πολύπειροι» δεν φαίνεται να τα πάνε και πολύ καλύτερα. Κορυφαίο παράδειγμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν.

Επανερχόμενοι στα καθ’ ημάς, η ατμόσφαιρα βεβαίως που άρχισε να δημιουργείται είναι, ως συνήθως, φονική. Με δεδομένο, όμως, ότι διαρκούσης της Επαναστάσεως του 1821 διεξαγόταν εκ παραλλήλου ένας οικτρός εμφύλιος πόλεμος, αυτό που σήμερα συμβαίνει είναι από μια άποψη και λογικό και αναμενόμενο.

Διότι στα θέματα ουσίας δεν είναι δυνατόν να εντοπίσει κάποιος κρίσιμες διαφορές. Τα δύο κόμματα εξουσίας, η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις διαφορετικές αφετηρίες στο επίπεδο «ιδεολογίας», δεν διαφοροποιούνται κατ’ ελάχιστον από την τοποθέτηση ότι η θέση της Ελλάδος είναι ανεπιστρεπτί στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ΝΑΤΟ.

Υπάρχουν διαφορές, βεβαίως, ως προς τον χειρισμό κάποιων θεμάτων που ανακύπτουν. Αλλά ουδείς αναζητεί λύσεις εκτός του αυστηρού πλαισίου που ορίζει η συμμετοχή της Ελλάδος στους δύο ισχυρούς πολυεθνείς οργανισμούς της Δύσεως. Πλήρη ομοφωνία συναντά κανείς στη Βόρεια Κορέα, αλλά ουδείς εζήλωσε την τύχη των πολιτών αυτής της χώρας.

Μάχη των επιγόνων κάθε μορφής διχασμού που πέρασε η Ελλάς θα διεξαχθεί και σε αυτές τις εκλογές.

Το αυτό ισχύει όχι μόνον για τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ και για όλα τα κόμματα της ήσσονος αντιπολιτεύσεως. Με εξαίρεση το ΚΚΕ – το μόνο κομμουνιστικό κόμμα που εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη στην Ευρώπη.

Παρά τα όσα λέγονται, η Ελλάς είναι πολιτικώς χώρα ιδιοτύπως σταθερή. Πλην όμως, γενικώς, ως χώρα, ασυνάρτητη. Οι λεγόμενοι «θεσμοί», που σκοπίμως δεν κατονομάζει η στήλη χάριν της ψυχικής ηρεμίας τυχόν αναγνωστών της, αξιοποιούνται συχνότατα από τους εκάστοτε ασκούντες την εξουσία σε αυτόν τον τόπο κατά την κρίση και το συμφέρον τους.

Ενας Ελληνας πολιτικός μπορεί να είναι ευφυέστερος συχνά από οποιονδήποτε ξένο ομόλογό του, όμως δεν εκπροσωπεί συντεταγμένο κράτος, έγραφε ο Κρις Γουντχάους στο «Μήλον της έριδος». Και ίσως εξακολουθεί να έχει δίκιο.

Αναγκασμένοι να ακολουθούν μια πολιτική που υπαγορεύεται από την Ε.Ε. ή από το ΝΑΤΟ –και από μιαν άποψη ευτυχώς–, κατασπαράσσουν κυριολεκτικώς αλλήλους. Δεν είναι απορίας άξιο ότι για κάποιους ό,τι οικτρότερο έχει περάσει η Ελλάς μετά του τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου εξακολουθεί να αποτελεί σημείο καθοριστικό πολιτικής ταυτότητος.

Μάχη των επιγόνων κάθε μορφής διχασμού που πέρασε η Ελλάς θα διεξαχθεί και σε αυτές τις εκλογές. Μα αυτό συμβαίνει σε κάθε χώρα δημοκρατική, θα πει κανείς. Σύμφωνοι, από μιαν άποψη. Μόνον που η όλη ιστορία καταντά ανιαρή. Αλλά, όπως και εάν το κάνουμε, οι εκλογές είναι ένας τρόπος εκτονώσεως των πολιτών. Κάποιοι βεβαίως θα αρνηθούν να ασχοληθούν απέχοντες. Εχουν και αυτοί τους λόγους τους.