ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Νοικοκυριό στο χώμα

Νοικοκυριό στο χώμα

Ασκληπιού, στο πάρκο του Πνευματικού Κέντρου. Πίσω από τις πυκνές φυλλωσιές, η ένοικος κρύβει τα υπάρχοντά της. Τα προστατευτικά νάιλον έχουν τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μη χαλούν τον ύπνο της. Τα βράδια σκουπίζει επίμονα και προσεκτικά το χώμα με εκείνες τις παλιές σκούπες από χόρτο, το φουκαλόσπορο. Επειτα απλώνει στο χώμα δεκάδες σακούλες με το βραδινό φαγητό, λάφυρα από τα σκουπίδια της πόλης. Σαν ιεροτελεστία κάθε φορά. Δεν πετάει ό,τι απομένει, το τυλίγει με προσοχή για το επόμενο βράδυ.

Σε άλλο πάρκο κοντά στον Ευαγγελισμό, άλλος ένοικος έχει στήσει ολόκληρη σκηνή μέσα στις ψηλές φυλλωσιές. Τα πράγματα δίπλα τακτοποιημένα, ένα καρότσι σούπερ μάρκετ συνήθως συμπληρώνει αυτές τις εικόνες στα πάρκα και πιο κει ένα παλτό σε κρεμάστρα αιωρείται σχεδόν επιδεικτικά από το κλαδί ενός δέντρου. Απόγευμα ακόμη, το σκοτάδι δεν έχει ξεκινήσει να κρύβει τις τραγικές αλήθειες της πόλης κι εκείνος βουρτσίζει, με επιμέλεια που δεν θυμίζει άστεγο, το μαύρο παλτό.

Από το καλοκαίρι σαν έβλεπα αυτές τις βραδινές εικόνες έμαθα να αναζητώ φιγούρες πίσω από τις φυλλωσιές. Οσο πιο πυκνές τόσο περισσότερα ανθρώπινα μυστικά κρύβουν. Τα ίχνη της συνήθειας, η ανάγκη να έχουν νοικοκυριό, έστω στο χώμα. Οπως στην πλατεία Κλαυθμώνος. Τα καλοκαίρια είναι δροσερά μέσα στους θάμνους, οι χειμώνες ξεπερνιούνται καλύτερα απέναντι στην πλατεία Κοραή, σε μια εσοχή. Ομως η τάξη κάθε φορά στη χάρτινη κατασκευή είναι αξιοθαύμαστη. Σεντόνια, πάνω – κάτω, κουβέρτες, όλα με τάξη. Οπως το πρωινό δίπλωμα.

Οταν κλείνουν τα καταστήματα τα βράδια, οι εσοχές πολλών κτιρίων της Αθήνας γεμίζουν από χαρτόκουτα που γρήγορα μετατρέπονται σε κρεβάτι. Προχθές στην Ερμού, πριν ακόμη κλείσουν τα μαγαζιά, ένα μεγάλο χαρτόκουτο δέσποζε στην άδεια στοά. Είχε μορφή κρεβατιού με κεφαλάρι. Το μαξιλάρι με τη λευκή μαξιλαροθήκη περίμενε τον βραδινό ένοικο.

Στην περίπτωση αυτών των ανθρώπων, η φυλλωσιά στο πάρκο, η εσοχή στα άδεια κτίρια δεν είναι καταφύγιο, προσποιούνται ότι είναι. Το σκούπισμα, το δίπλωμα των σεντονιών, τα ίχνη της συνήθειας στο χώμα είναι η ανάμνηση της εστίας.