ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ

enochi-kai-exileosi0
ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ

​​Η εφηβεία είναι ένα σταυροδρόμι βιαιοτήτων: από τη μια η οργανική βία, θέατρο της οποίας είναι οι αλλαγές στο εφηβικό σώμα –φωνή, τριχοφυΐα, μεταμόρφωση της σωματοδομής, σκληρές και ανησυχητικές επεμβάσεις που αναστατώνουν την αντίληψη του εαυτού– και από την άλλη η κοινωνική βία, που εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα: καταπίεση και ρύθμιση της σεξουαλικότητας, εκπαιδευτικές πιέσεις, προβλήματα ενσωμάτωσης, οργάνωση της προσωπικότητας. 


ΑΡΧΕΙΟ
07.10.2018 / 22:05

Ξ​​αναβρίσκω το βιβλίο του Γκαζμέντ Καπλάνι δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή του με την ίδια συγκίνηση της πρώτης ανακάλυψης. Και με τη θλιβερή, βέβαια, γνώση ότι σε αυτόν τον άνθρωπο που έζησε είκοσι πέντε χρόνια στη χώρα μας, σπούδασε εδώ, δίδαξε εδώ, έγραψε στη γλώσσα μας, η Ελλάδα αρνήθηκε την υπηκοότητα, καταδικάζοντάς τον να παραμείνει διά βίου μετανάστης, όμηρος μιας εθνικιστικής, κοντόφθαλμης και εκδικητικής διοίκησης.


09.09.2018 / 23:41

Υ​​πάρχουν πολλοί τρόποι να ζεις: είτε κυνηγώντας τον χρόνο, συμπιέζοντας ένα σωρό δραστηριότητες στο εκτατό του διάνυσμα είτε αδειάζοντάς τον από συμβάντα, εγκαταλείποντας τον εαυτό στη ροή του, δίνοντάς του ρυθμό μονάχα με το κουταλάκι του καφέ που ανακατεύει τη ζάχαρη στο φλιτζάνι.


12.08.2018 / 23:47

​​​​Αφησα τη θέση μου με την απροθυμία που αφήνει κανείς την ποίηση για την πεζογραφία, σαν ναυαγός που εγκαταλείπει τη σανίδα του κι ακολουθεί το Λεοπόλδο Μπλουμ μήπως και μάθει στις λέξεις του να επιπλέουν».


16.07.2018 / 11:30

Β​​όρεια Ελλάδα, Δράμα, γύρω μέρη. Πρόσωπα ανθρώπων και οι μικροϊστορίες τους. Χιούμορ και μαζί μελαγχολία –μια ήπια μελαγχολία που δεν ξεπέφτει ποτέ σε αισθηματολογία– για όσα στίλβοντα εφήμερα θα συνθλίψουν άλλοτε ο χρόνος, άλλοτε το σιδερένιο χέρι της «προόδου», άλλοτε οι αναπάντεχες απώλειες: ιδού ο κόσμος των αφηγημάτων του Δραμινού Βασίλη Τσιαμπούση.


17.06.2018 / 09:27

Σ​​πάνια συναντάει κανείς στα ελληνικά γράμματα ένα τόσο φιλόδοξο, πολύπτυχο, καλοχτισμένο μυθιστόρημα ιδεών όπου συνυφαίνονται, αλληλοδιεισδύουν και αλληλοφωτίζονται τέχνη και ψυχιατρική, πολιτική και επιστήμη, ιστορική αφήγηση και κοινωνικός στοχασμός, ατομική μικροϊστορία και συλλογικά πάθη, παρελθόν και παρόν. 


20.05.2018 / 21:00

Π​​​​ιστεύω πως δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε με βεβαιότητα για την ποιότητα, την προέλευση και τους συμβολισμούς των ονείρων μας», γράφει ο Αλέξανδρος Ισαρης στην εισαγωγή του τελευταίου του πεζογραφικού, αυτή τη φορά, βιβλίου – και πράγματι, έτσι είναι. 


22.04.2018 / 20:00

Μ​​εγάλωσα κι εγώ με το ραδιόφωνο ανοιχτό, με ελαφρά ελληνικά τραγούδια και εμβατήρια, γυναικείες φωνές που στρογγύλευαν τα φωνήεντα.


24.03.2018 / 23:35

Ο​​ι ιστορίες του Γιάννη Πάσχου είναι μια σκυταλοδρομία εικόνων, μια ακουστική και χρωματική ενορχήστρωση της γλώσσας.


25.02.2018 / 22:57

Ο ​​Κοσμάς Λούκος είναι βιομηχανικός σχεδιαστής. Εχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων της Σύρου.


28.01.2018 / 17:16

​​​​Ετσι, λοιπόν, μια ωραία μέρα χάνεις ξαφνικά την ξεγνοιασιά σου, χωρίς καν να υποψιάζεσαι πως από εδώ και μπρος αρχίζει για σένα μια νέα ζωή». 


04.12.2017 / 11:15

​​​​Ψηφιακό μυθιστόρημα» ονομάζει το «Ημερολόγιο της Αλοννήσου» ο Θανάσης Βαλτινός – ένα μυθιστόρημα αποτυπωμένο σε ψηφιακό δίσκο σε αναζήτηση της χαμένης προφορικότητας της λογοτεχνίας


23.10.2017 / 09:25

Ο Αναστάσης Βιστωνίτης είναι «γραφιάς» – με την έννοια που δίναμε εμείς οι παλιοί στο δημοσιογραφικό επάγγελμα στη λέξη. 



03.09.2017 / 22:05

Α​​ν το παραμύθι «υφαίνει από την αρχή τον κόσμο στο σχήμα της επιθυμίας», όπως τόσο ωραία έγραψε κάποτε η ερευνήτρια Μαρίνα Γουόρνερ, ο μύθος δημιουργεί από το τραχύ νήμα της ανάγκης έναν ιστό σημασιών, «ένα πανί που πάνω του έχει κεντηθεί ο κόσμος» και που μέσα του ψάχνει να βρει τη θέση και τον δρόμο του ο άνθρωπος.