ΑΠΟΨΕΙΣ

Δύσκολη αποστολή

Η εβδομάδα κλείνει με εικόνες και ήχους του ελληνικού Κοινοβουλίου που οι περισσότεροι, νομίζω, θα προτιμούσαμε να ξεχάσουμε γρήγορα.

Ενα από τα ερωτήματα που τέθηκαν ήταν αν, εντέλει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης (παρα)σύρθηκε από τη συριζαϊκή αγοραία ρητορική και κατέβηκε μερικά σκαλοπάτια πολιτικού πολιτισμού, τουλάχιστον έως την Παρασκευή το μεσημέρι οπότε και γράφονταν αυτές οι γραμμές (εκκρεμούσε η βραδινή συζήτηση στη Βουλή).

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι θα μπορούσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να είχε αποφύγει π.χ. τις αναφορές στην υποτιθέμενη σχέση του αειμνήστου πατρός Τσίπρα με τη δικτατορία. Κάποιοι άλλοι, πάλι, επιμένουν ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αντιμετωπίσεις τον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, ορισμένοι ασκούν κριτική στον κ. Μητσοτάκη ότι ακολουθεί μια αδικαιολόγητα ήπια ρητορική.

Το ερώτημα όμως παραμένει: πώς αντιδράς στον λεκτικό τραμπουκισμό; Προσωπικά, φεύγω, αποχωρώ. Τι συζήτηση να γίνει όταν οι νεκροί μιας πυρκαγιάς καταχωρίζονται ως «ξαναζεσταμένο φαγητό», όταν ένας συμπολίτης μας με αναπηρίες λέγεται πως «τον περιφέρουν σαν γλάστρα», αφού προηγουμένως έχει δεχθεί τη χυδαία επίθεση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας;

Ομως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει αυτή την πολυτέλεια: δεν μπορεί να φύγει. Κάποιος άλλος, πάλι, πιο θερμόαιμος θα μπορούσε να πει πως απέναντι σε τέτοιες προσβολές θα χτυπούσε τον, ας πούμε, συνομιλητή του.
Εννοείται πως ούτε και αυτή τη δυνατότητα έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν μπορεί να φύγει και δεν μπορεί –προς Θεού!– να χτυπήσει κανέναν. Οπότε μένει εκεί και προσπαθεί να αντιπαρατεθεί. Οπότε, μπαίνει στο πνεύμα, υψώνει τους τόνους επικίνδυνα και χαμηλώνει το επίπεδο με τη σειρά του.

Τίθεται ένα ακόμα πιο δύσκολο ερώτημα τώρα: οι του ΣΥΡΙΖΑ, από τον Πολάκη έως τον πρωθυπουργό, ξέρουν πολύ καλύτερα να παίζουν με αυτό το ύφος. «Το ’χουν». Είναι πολύ καλύτεροι σε αυτού του τύπου την αντιπαράθεση, στην επίθεση, στο αγοραίο ύφος, στην αγοραία γλώσσα, στην αγοραία ρητορική.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται έξω από τα νερά του εδώ. Ανεβάζει τους τόνους σε μια προσπάθεια να τονώσει το θυμικό (και το ηθικό) των βουλευτών του, των ψηφοφόρων του και, κυρίως, να προσελκύσει επίδοξους ψηφοφόρους. Βλέπετε, ο μέσος Ελληνας έλκεται από την επιθετική συμπεριφορά. Ο «μάγκας» στην Ελλάδα είναι αυτός που γαβγίζει και αν βγάζει και αφρούς απ’ το στόμα του ακόμα καλύτερα. Γιατί λοιπόν ένας τέτοιος πολίτης να ψηφίσει κάποιον που αυτή ακριβώς τη δουλειά δεν την κάνει τόσο καλά όσο οι αντίπαλοί του; Γιατί να ψηφίσει Κυριάκο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεύτερο δέρμα αυτή την επιθετικότητα; Εδώ επιτέθηκαν στους νεκρούς και τους επιζώντες του Ματιού για τη συμφορά που τους βρήκε, στους πολιτικούς τους αντιπάλους θα διστάσουν;

Η αποστολή του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ό,τι φαίνεται.