ΑΠΟΨΕΙΣ

Θλιβερή υπενθύμιση

Τον Φεβρουάριο ερευνητές από διαφορετικές χώρες δημοσίευσαν έρευνα στο περιοδικό Scientific Reports, σύμφωνα με την οποία, έως τις αρχές Ιανουαρίου είχαν χαθεί 20,5 εκατομμύρια χρόνια ζωής ανά την υφήλιο λόγω COVID-19, κατά μέσον όρο 16 χρόνια για κάθε άνθρωπο που κατέληξε από τη νόσο. Εως εκείνη τη στιγμή είχαν καταγραφεί 1,28 εκατομμύρια θάνατοι από κορωνοϊό σε 81 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Προ ημερών η Pew Research ανέλυσε τα στοιχεία ειδικά για τις ΗΠΑ, μετρώντας 5,5 εκατ. χαμένα χρόνια ζωής μόνο μέσα στο 2020. Αν ο υπολογισμός γινόταν σήμερα, η παγκόσμια απώλεια θα υπερέβαινε τα 63 εκατ. χρόνια ζωής.

Πολλοί είδαν την αναθέρμανση των στοιχείων της έρευνας ως έναν ακόμη τρόπο να παρακινηθούν οι απρόσεκτοι, οι απείθαρχοι, οι αντιεμβολιαστές, να αλλάξουν στάση έναντι του SARS-CoV-2, να μετρήσουν με μεγαλύτερη σύνεση τον κίνδυνο πλέον από τη νέα μετάλλαξη «Δέλτα» και την ακόμη μολυσματικότερη μετάλλαξη της μετάλλαξης, Δέλτα plus, που απειλεί όλους, να αποδώσουν στην ανθρώπινη ζωή την υπέρτατη αξία της. Οι ερευνητές εκτίμησαν τον συνολικό αριθμό των απολεσθέντων ετών ζωής με βάση το προσδόκιμο ζωής σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Δηλαδή αν στην Ελλάδα το προσδόκιμο ζωής είναι 81 έτη και ένα άτομο κατέληξε από COVID-19 σε ηλικία 54 ετών, εκτιμάται ότι απώλεσε 27 χρόνια ζωής. Μπορεί ο λογαριασμός των εκατομμυρίων ετών ζωής που χάνονται, να απομακρύνει τις παρωπίδες των αρνητών;

Η άρνηση του εμβολιασμού και της τήρησης των μέτρων στην τρέχουσα φάση της πανδημίας δεν εκπορεύεται τόσο από την άρνηση της πραγματικότητας, του μεγέθους της απειλής, την προσπάθεια αποφυγής μιας οδυνηρής συνθήκης, όσο από την τάση να προστατέψει ο αρνητής κάτι που θεωρεί κρίσιμο για την ταυτότητά του. Δεν έχει να κάνει τόσο με την αυτοεξαπάτηση όσο με την προσκόλληση σε ένα δόγμα, σε ένα καλοσερβιρισμένο ψέμα, σε μια παράδοξη περιθωριακή φωνή που στο Διαδίκτυο γίνεται τηλεβόας, δημιουργώντας έναν δυστοπικό κόσμο όπου τίποτα δεν είναι αξιόπιστο. Για τους αρνητές, οι οποίοι προσθέτουν στην πανοπλία τους συνεχώς νέα στρώματα αντίστασης, θρίαμβο αποτελεί και μόνη η ύπαρξη των εναντιούμενων σε κάθε επίσημη θέση. Και δεν κάμπτονται από τις εκκλήσεις για κατά μέτωπον αντιμετώπιση της αλήθειας, η σάρκα τους αρνείται να εκπλαγεί. Ομως η άρνηση είναι η πιο ύπουλη επίθεση στη ζωή. Το υπενθυμίζει διαρκώς η αριθμητική της απώλειας, επιχειρώντας την ώθηση των αρνητών της προφύλαξης και των αντιεμβολιαστών –του 1/3 της ανθρωπότητας– έξω από το ρηχό βάραθρο του παραλογισμού.