ΑΠΟΨΕΙΣ

80 χρόνια πριν… 7-ΧΙΙ-1936

80-chronia-prin-amp-8230-7-chii-1936-2164594

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ: (Στην Φιλολογική Σελίδα της ‘’Καθημερινής’’ δημοσιεύεται το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου, ‘’Η επιστολή του κύκνου – Το τείχος’’: « […] // Ζητώ άσυλο / Στη λίμνη των ματιών σου. / Ζητώ στέγη / Στους κάμπους της ψυχής σου. / Μα το πρόσωπό σου, / Που μπαίνοντας μέσα μου / Αραιώνει τη νύχτα της υπάρξεώς μου, / Μόλις μου στέλνει μιάν αναλαμπή / Από το σπίτι των Αγγέλων. // […] // Σαν τον ωκεανό, / Που ταραγμένος περιστρέφεται / Μελανιασμένος απ’ τη δίνη της καρδιάς του, / Γυρεύω ν’ αναρριχηθώ / Πατώντας στα γαλάζια δάχτυλα. / Να σπάσω των Νεφών το τείχος / Και ν’ αλαλάξω εμπρός στον ήλιο. // Μα πέφτω με σπασμένο στήθος. // Φεύγει ο καπνός / Από τα συγκρουσμένα σπλάχνα μου, / Κ’ η σελήνη της μορφής σου / Ρίχνει λάδι στις πληγές μου.»

Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ:  (Από κριτική του Δρίβα για έκθεση χαρακτικών του Αγγελου Ι. Θοδωρόπουλου.) « […] Εννοώ το σχέδιο που δούλεψε η Αρχαιότητα, όπως το βλέπουμε στις ανάγλυφες παραστάσεις καθώς και στις παραστάσεις των αγγείων, το σχέδιο το γραμμικό που συνεχίζεται κατόπιν απ’ τη Βυζαντινή αθάνατη τέχνη, έχοντας όλο αυτό το πλαστικό προηγούμενο μεταμορφωμένο μέσα της, ό,τι βλέπουμε στο ψηφιδωτό στο ‘’φρέσκο’’, στη φορητή εικόνα και στη ‘’μινιατούρα’’, σχέδιο αρχιτεκτονιμένο, α υ σ τ η ρ α δ υ ν α μ ι κ ό, που ενώ περιλαμβάνει όλη την αλήθεια την απτική του αντικειμένου, δεν το βλέπουμε παρά σε καθαρά, λιτά και σίγουρα, πειθαρχημένα περιγράμματα. Νομίζω πως πρέπει να επανεύρουμε αυτή την αλήθεια, αυτό το πνεύμα του σχεδίου, και τούτο, όχι μονάχα για λόγους φυλετικούς, επειδή είμεθα οι κάτοικοι του ίδιου τόπου όπου έζησε, αναπτύχθηκε και διαμορφώθηκε ένα τέτοιο λιτό, πλαστικό παρελθόν και μιλάμε, κατ΄ουσίαν, την ίδια γλώσσα, αλλ΄επειδή μέσα στον αυστηρό του κόσμο ζούνε οι δύο υπέροχες αδελφές: η κ α θ α ρ ό τ η τ α και η α γ ν ό τ η τ α, στοιχεία της άδολης πνευματικής τέχνης… […]»