ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Από την τελευταία επίσκεψη του Χαμπίμπ Λαβάντ (1940-2020) στο αγαπημένο του μοναστήρι, Μπαλαμάντ.
ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Ως διαπιστευμένος μεταφραστής της πρεσβείας της Συρίας, ήταν παρών σε όλες τις επίσημες εκδηλώσεις του κράτους, αλλά και σε οποιαδήποτε δύσκολη ελληνική αποστολή στο εξωτερικό όπου χρειαζόταν μετάφραση από αραβικά.


ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ

Ο Χρυσόστομος Παναγιωτόπουλος (1938-2020) υπήρξε χαρισµατικός κλινικός νευρολόγος, γενναιόδωρος µε τους µικρότερους συναδέλφους, υποστηρικτικός,
δίκαιος και αξιοκρατικός.

ΑΠΟΨΕΙΣ

«Αγωνίζομαι για τους δεξιούς σε αριστερές φυλακές και για τους αριστερούς σε δεξιές φυλακές», έλεγε χαριτολογώντας, σε συνέντευξη στο πλαίσιο της καμπάνιας του για τον Μαντέλα.

«Ησουν ο πιο ακέραιος άνθρωπος που γνώρισα μέσα σ’ αυτόν τον χώρο», έγραψε η Ρένα Κουμιώτη για τον Γιάννη Πουλόπουλο (1941-2020).
ΜΟΥΣΙΚΗ

Ηταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν συνάντησα τον Γιάννη Πουλόπουλο στην κατάφυτη αυλή του στο σπίτι του στην Εκάλη. Λιγομίλητος στον καταπράσινο κήπο του, μάλλον απρόθυμος για συνεντεύξεις, σοβαρός, δέχτηκε να μιλήσουμε «για το καλό της δουλειάς», όπως λένε σε τέτοιες περιπτώσεις οι καλλιτέχνες.


«Ηταν καταπληκτικός άνθρωπος. Εχανε μερικές φορές τα “λογικά” του επειδή ήταν φανατικός Ολυμπιακός», λέει στην «Κ» ο «στρατηγός» Μίμης Δομάζος για τον εικονιζόμενο με τη φανέλα της δράσης Σάββα Θεοδωρίδη (1935-2020).
ΑΠΟΨΕΙΣ

Ηταν το 1968, ένα ηλιόλουστο απόγευμα. Κολλέγιο Αθηνών, Ψυχικό. Με τον πατέρα μου παρακολουθούμε από τις κερκίδες του χωμάτινου, τότε, γηπέδου, αγώνα με αντιπάλους το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του σχολείου και την La Bora, μια ομάδα παλαιών μαθητών του Κολλεγίου. Αίφνης ο πατέρας μου, λέει δείχνοντας κάποιον ποδοσφαιριστή: «Αυτός εκεί είναι ο Σάββας Θεοδωρίδης». «Μα τι […]

Η Σουζάνα Κολοκυθά- Αντωνακάκη (1935-2020) ήταν άνθρωπος με ευρύτητα πνεύματος, πολυμάθεια, που απολάμβανε τη δουλειά συνδυασμένη με πηγαίο κρητικό χιούμορ.
ΑΠΟΨΕΙΣ

«Ο άνθρωπος είναι το υποκείμενο και το αντικείμενο της αρχιτεκτονικής. Οποιος προσπαθεί να λύσει το αίνιγμα του χώρου με την αφαίρεση, θα κατασκευάσει ένα περίγραμμα του κενού και θα το ονομάσει χώρο. Οποιος προσπαθεί να συναντήσει τον άνθρωπο in abstractum, θα μιλήσει με την ηχώ του και αυτό θα το ονομάσει διάλογο. Ο άνθρωπος ακόμα εισπνέει και εκπνέει. Πότε επιτέλους και η αρχιτεκτονική θα κάνει το ίδιο;», γράφει ο αρχιτέκτονας Αλντο βαν Εϊκ.