ΧΡΟΝΟΓΡΑΜΜΗ


«Βλέπουμε την ταινία του Σλέντορφ «Το Ταμπούρλο», βασισμένη στο ομώνυμο συνταρακτικό μυθιστόρημα του Γκίντερ Γκρας: Η Ευρώπη των αρχών του 20ού αιώνα – πόλεμοι, πογκρόμ, βία, θανατικό. Και ελπίδα. Το ταμπούρλο χτυπά μέσα στη νύχτα. Αγρυπνη. Η ζωή», λέει ο Γιώργος Ανδρέου. Φωτ. SISSY MORFI
ΜΟΥΣΙΚΗ

Ξυπνώ με την αίσθηση πως έχω προσγειωθεί σε χώρο άγνωστο, απροσδιόριστο (Ονειρο μέσα σε όνειρο; Ο θείος Ουίλιαμ κρύβει στο μανίκι κι άλλη, δεύτερη εκδοχή απάντησης: All the world’s a stage – και τι σκηνή, master μου, η εκλεκτότερη, για τον πρωταγωνιστή των πρωταγωνιστών, τον λαμπρό υιό των ιών, τον ιό των ιών, την COVID-19)

«Εχουν μια γοητεία η πρόβα και η ηχογράφηση. Εκεί, όπου οι άνθρωποι που συμμετέχουν ανταλλάσσουν απόψεις, συζητούν, γελάνε, γνωρίζονται και δημιουργούν κάτι, μαζί. Ποτέ δεν ξέρεις πώς ακριβώς θα εξελιχθεί και αυτό ακριβώς είναι που με μαγεύει στην τέχνη», λέει η Λόλα Γιαννοπούλου.
ΜΟΥΣΙΚΗ

Πρωινό, μια ματιά στα social media, οργάνωση της ημέρας και κάποια τηλέφωνα που πρέπει να γίνουν. Συνήθως έχω και τον χρόνο να μιλήσω με κάποια φίλη στο τηλέφωνο, να αναλύσουμε τα νέα μας, την κοινωνική κατάσταση, τα σχέδιά μας, την καθημερινότητα.

«Η ενασχόλησή μου με το κείμενο είναι βουτιά σε ένα μυστήριο, σε μία ψυχική εξίσωση λέξεων, ένα σύστημα που καταργεί το τυχαίο που συναντάμε στη ζωή», λέει η Αθηνά Μαξίμου. Φωτ. taphteam
ΘΕΑΤΡΟ

09.00Συνήθως αυτή την ώρα ξυπνάω. Η πανδημία, εκτός από τη ζωή μου, άλλαξε και το βιολογικό μου ρολόι. Ολα τα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, λόγω της δουλειάς μου στο θέατρο, να ξυπνάω γύρω στις δώδεκα. Ηταν πάντα βάρβαρο για μένα το πρωινό ξύπνημα, καθώς ήταν αδύνατον μετά την παράσταση να κοιμηθώ πριν από τις […]


«Αυτή την ώρα, στις έξι το πρωί, πρέπει να ρωτάμε τους θεατές πώς τους φάνηκε αυτό που είδαν χθες. Αυτή την ώρα θα σου πουν την αλήθεια», λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου.
ΘΕΑΤΡΟ

Μια μέρα χωρίζεται σε πέντε μέρη, τέσσερα μικρά και ένα τεράστιο: το πρωινό, το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ και τη Νύχτα. Τα τέσσερα πρώτα προετοιμάζουν την αληθινή μέρα, τη Νύχτα. Τη Νύχτα γίνονται όλα τα ουσιαστικά. Είναι οι ώρες της αληθινής ζωής.

«Την αγάπησα την καραντίνα, να τα λέμε αυτά. Με... ξαναέστησα, με ξαναγνώρισα, γνώρισα το σπίτι μου, τη γειτονιά μου, απόλαυσα κάθε στιγμή με το παιδί μου», λέει η Λήδα Ρουμάνη.
ΜΟΥΣΙΚΗ

07.10
Πάλι ξύπνησα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Κι ας είναι καλοκαίρι. Kι ας μην πρέπει να ξυπνήσω. Το πρωινό ξύπνημα δεν το αντέχω, μα έλα που μου έγινε συνήθεια. Είμαι μαμά, βλέπεις. Δεκαεπτά χρόνια μαμά – ευτυχής και ευγνώμων. Σηκώνομαι ανόρεχτα. Βουρτσίζω δόντια, ρίχνω νερό στο πρόσωπο να συνέλθω. Φτιάχνω τον πρώτο καφέ της μέρας. Ζεστό καφέ πάντα, ακόμα και στον καύσωνα! 

«Ετοιμάζω ένα πρόχειρο γεύμα με ντοματίνια παραγωγής μου και λίγη φέτα και το βάζω στον σάκο μαζί με την ‘‘Γκέμμα’’ του Λιαντίνη που διαβάζω αυτόν τον καιρό. Η διαδρομή με την παλιά μηχανή μου στον επαρχιακό δρόμο για την παραθαλάσσια Κυπαρισσία είναι μαγική», λέει ο Θανάσης Σαράντος.
ΘΕΑΤΡΟ

Σχεδόν με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου, πρωινό ξύπνημα με καφέ εσπρέσο και εργασίες στο μικρό κτήμα του σπιτιού. Εχω καταφύγει εδώ και κάποιους μήνες σε μια κωμόπολη της Μεσσηνίας. Η καραντίνα ήταν μια μάλλον δημιουργική περίοδος, έστω και χωρίς θέατρο, αφού κατάφερα και φύτεψα κάπου διακόσια φυτά που κατακλύζουν πλέον το περιβόλι μου.

«Αρχίζουν οι πρωινές ειδήσεις και κατεβαίνω για πρωινό. Ολα έχουν αλλάξει. Πάνε οι μπουφέδες, περασμένα μεγαλεία. Αποφασίζεις τι θέλεις και σου το σερβίρουν οι υπάλληλοι. Λίγος κόσμος. Ολα υπολειτουργούν. Ακόμα και το μπαρ. Πίσω στο δωμάτιο για ύπνο», λέει ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
ΘΕΑΤΡΟ

Ξυπνώ με καλή διάθεση. Οι πρώτες μας παραστάσεις στην Αθήνα μάς έχουν καθησυχάσει. Τελικά το «Art» λειτουργεί μια χαρά και στους ανοιχτούς χώρους. Η ανταπόκριση του κόσμου, το ενθουσιώδες χειροκρότημα και τα θερμά σχόλια μας γεμίζουν χαρά και ανακούφιση. Δουλέψαμε πολύ γι’ αυτό με την καθοδήγηση του αγαπημένου μας Σταμάτη Φασουλή και φαίνεται ότι κερδίσαμε το στοίχημα.